Ludwig jest pisarzem. Jednym z wielu, którzy zaczynali karierę od słusznych książek i wiernopoddańczych deklaracji, ale jedynym, który skończył jako bożyszcze Serbów, przywracając im w swoim bestsellerze poczesne miejsce wśród narodów Europy. Bestseller jest plagiatem. Tak przynajmniej sądzi narrator, pisarz, który opowiada nam historię swojej fascynacji Ludwigiem. Był jego służącym i gosposią, sekretarzem i redaktorem, był gotów poświęcić dla niego wszystko – poza marzeniem o napisaniu „książki idealnej”. Niejednokrotnie opowiadał o niej Ludwigowi, aż pewnego dnia zorientował się, że ten napisał ją zamiast niego, zdobywając podziw serbskiej publiczności, a zwłaszcza mieszkańców Belgradu. Podobnie jak Ludwig jest bohaterem Belgradu, Belgrad jest bohaterem Ludwiga. To miasto, które jednocześnie przyciąga i odpycha, koi i rani, daje życie i niesie śmierć. Jest czymś więcej, niż tylko tłem dla działań pozostałych bohaterów – ono warunkuje i określa te działania. Ludwig to zapis niszczącej obsesji, która karmi się sama sobą. Ludwig, Belgrad, żona, twórczość, wygląd – narrator wciąż nie może, lub nie chce, opuścić zaklętego kręgu myśli i zdarzeń.

Z recenzji wydawcy: 
Sudan. Czas bezdechu to zapis podróży z północy na południe kraju, w którym jazda po asfaltowej drodze jest takim samym luksusem jak posiadanie własnego drzewa. Tysiące ludzi w Sudanie nieustannie dokądś wędruje: w poszukiwaniu pracy, z powodu wojen, przymusowych przesiedleń czy pragnienia powrotu do utraconych domów. Piskała wędruje z nimi przez Saharę, przeprawia się przez Nil, odwiedza te same bary, śpi w tych samych hotelach. Zarówno w Chartumie, jak i małych oazach poznaje życie i poglądy ludzi różnych ras, wyznań, języków i środowisk. Młody żołnierz Agostino wspomina niedawną krwawą wojnę domową. Polska zakonnica opowiada

o potwornej epidemii  głodu i o codziennym lęku, wynikającym z życia w niespokojnym kraju. Adam Świerczyński relacjonował zmagania z sudańską biurokracją, która często uniemożliwiała niesienie pomocy. Konrad Piskała opisuje kontrasty i podziały składające się na obraz współczesnego Sudanu i jego mieszkańców: biedę, epidemię głodu, walki etniczne i religijne.  W tyglu plemion, języków i kultur znajduje się jednak miejsce na egzotykę, życzliwość i nadzieję.  O Sudańczykach mówi się nie bez powodu, że to najżyczliwsi ludzie na świecie. Niepojętym pozostaje więc pytanie – jak możliwa była tu tak okrutna wojna, która pochłonęła miliony ofiar?